آن روز كه بي صدا در غروب دلتنگي ام سفر كردي

 من كاسه اي از اشك چشمانم را بدرقه راهت كردم .

 آن روز كه ساك سفرت را برداشتي ،

من پنهاني در جيب كوچكت گلسرخي را گذاشتم

تا اگر چشمت به آن افتاد به رسم طبيعت در بهار برگردي.

 من هنوز منتظرم ،

منتظر تا با دلي صاف و ساده وقلبي روشن برگردي و بداني محبت سرايي ندارد

و بداني آنجا كه دل آدم آنجاست همان جا محبت هم هست.

كاش بهار به قلب من سري مي زد .

كاش دستي لبريز از محبت غبار غم را از پنجره دلم مي زدود.

"مجنون ذاكر"